تبلیغات
وبلاگ نخودی - روانشناسی(8)راهبردهای کاربردی در جهت تغییر رفتارهای تهاجمی کودک
رَبِّ هَبْ لی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمیعُ الدُّعاءِ/ آل عمران،آیه38
وبلاگ نخودی

 

-         هر زمان که کودک اقدام به رفتارهای تهاجمی نمود، محیط را ترک نمایید.

این کار را بدون پرخاشگری انجام دهید ولی قاطع باشید.

-         اگر کودکتان همسرتان را می‌زند برای مدتی او را نادیده گرفته و به همسرتان توجه نمایید.

  بدون اینکه حرفی به کودک بگویید یعنی فقط به او بی‌توجهی نمایید.

-         وقتی کودک می‌خواهد به خواسته‌اش برسد تحت هیچ شرایطی کوتاه نیایید و اگر اصرار کرد قاطعانه اما با مهربانی بگویید تا زمانی که اینگونه رفتار نماید خواسته‌اش را بر‌آورده نخواهید کرد.

بعد از آن چنان‌چه کودک رفتار مطلوبی نشان داد به سمتش بروید و او را مورد توجه و محبت خود قرار دهید.

-         در یک گفتگوی دوستانه و با محبت به طور دقیق آسیب‌های این رفتارش را به او گوشزد نمایید.

مثلاً : من این کار را دوست ندارم و خیلی غصه می‌خورم. همچنین پیامد آن را گوشزد نمایید

به عنوان مثال اگر به کتک زدن ادامه دهی برایت بستنی نمی‌خرم( محروم کردن کودک از چیزی که به آن علاقه دارد)

-         شرایطی که ختم به این رفتار می‌شود را بررسی نمایید.

مثلاً پیش از این، رفتارتان با او چگونه بوده است؟

آیا برای مدت طولانی به او توجه نکرده بودید و او برای جلب نظر شما، این واکنش را بروز می دهد؟

آیا هر گاه ساعت خواب یا غذا خوردنش تغییر می‌کند بیشتر از این رفتارها نشان می‌دهد؟

-         او را از دیدن کارتون‌ها و یا انجام بازی‌هایی که در آن اعمال زور و پرخاشگری نمایش داده می‌شود، منع نمایید.

-         ابراز محبت خود را افزایش دهید و به او هم راه‌های ابراز محبت را بیاموزید.

-         آن قدر برای کارهای کم اهمیت روی او فشار نیاورید که او رنجیده شود و دائم مخالفت نماید.

وقتی مکرراً باعت درگیری‌های کوچک میان خود و فرزندتان می‌شوید جایگاه خود را در چشم او حقیر می‌سازید و او هم نمی‌آموزد که شما در مقام والد هستید بلکه به دید فردی به شما می‌نگرد که با او رفتار خصمانه دارد.

(2 تا 4 سالگی سن رهایی کودک است به این معنا که برای کارهای کم اهمیت نباید به کودک فشار آورد از سن 4 تا 6 سالگی به کودکتان رفتارهای صحیح را آموزش دهید ولی سخت‌گیری اِعمال ننمایید مثلاً لزومی ندارد که کودک با اعضای خانواده غذا بخورد و ... از 6 سالگی به بعد می توان برای رفتارهای صحیح، به کودک سخت گیری نمود)    

-         هر لحظه آمادگی داشته باشید، در صورتی که کودکتان اقدام به زدن شما نمود بدون هیچ کلامی و حتی عصبانیتی دست‌های کودک خود را بگیرید و نگذارید کودک، عمل زدن را انجام دهد.

کودک شما با این عمل بازدارنده ‌می‌آموزد که کتک‌کاری کارِ بدی می‌باشد.

-         اگر با وجود این‌که دست‌های کودک ِ خود را هنگام کتک‌کاری گرفته‌اید ولی باز هم او به خشونت ادامه می‌دهد می‌توانید یکبار پشت دستِ کودک بزنید

( این کار فقط توسط مادر انجام گیرد)

در این صورت کودک متوجه دردِ ناشی از کتک زدن می‌شود و می‌فهمد که با این کار، دیگران را آزار می‌دهد.

-         هرگز سر فرزند خود فریاد نکشید یا برایش دلیل و نظیر نیاورید. وقتی فرزند شما در کوران طغیان احساسات است هیچ راهی برای نفوذ منطقی در وی ندارید، فقط باید صبر کنید تا کودک کمی آرام شود.

-         اگر کودک در یک مکان عمومی قشقرق به پا کرد، او را به یک مکان خصوصی‌تر مثل اتومبیل خودتان یا لااقل دستشویی ببرید و اگر باز هم کنترل وی غیر ممکن بود او را به خانه ببرید.

در مواردی که امکان ندارد محل را ترک نمایید مثل هواپیما و قطار بهترین کار لبخند زدن و تحمل است. البته ممکن است باعث رنجش دیگران بشود اما شما باید نگران فرزند خود باشید، نه کس دیگر

-         اگر فرزند شما شروع کرد به گاز گرفتن، لگد زدن، کتک کاری یا هر رفتار نامناسب دیگر، آن موقع باید فوراً او را تا زمانی که آرام شود از موقعیتی که در آن است دور کنید.

-         زمانی که کج خلقی کودک پایان یافت، در مورد آنچه اتفاق افتاد با عصبانیت یا آشفته حالی صحبت نکنید زیرا مرور دوباره و دوباره‌ی اتفاقات می‌تواند کودک را برآشفته و باعث شروع مجدد یک بداخلاق بشود.  کودک را در آغوش بگیرید و ببوسید و به آرامی تکان دهید و اگر فکر می‌کنید نیاز است که راجع به آن حرف بزنید بگذارید چند ساعتی بگذرد و وقتی هر دوی شما آرامش خود را بازیافتید راجع به آن با هم حرف بزنید.

-         از کودک توضیحی راجع به رفتارش نخواهید.  وقتی از کودک بپرسید به چه دلیل فلان کار را کردی، با خود فکر می‌کند بعضی مواقع هست که کار او درست است و حق دارد فلان کار را انجام دهد. این هم به این معنا نیست که دنبال دلیل کار او نگردید.  

-         ارتباط کلامی را یاد دهید. کودک باید بیاموزد که از کلمات برای بیان احساسات منفی‌اش استفاده نماید. به کودک یاد بدهیم در زمان مناسب بگوید (الان عصبانی هستم)

وقتی کودک بتواند احساسات خود را مستقیماً و مانند افراد بالغ بیان کند، شیوه کتک‌زدن به تدریج متوقف می‌شود.

-         سعی کنید نتیجه بگیرید. بعضی کودکان هر نوع توجهی را دوست دارند.

از این رو زمانی که کودک کار اشتباهی را انجام می‌دهد و شما خشمگین می‌شوید، کودک ذوق می‌کند ( با خود می‌گوید مامان را دیوانه کردم) و انگیزه پیدا می‌کند که دفعه بعد هم این کار را تکرار کند.

-         احساساتش را تصدیق نمایید.

مثلاً: حتما از اینکه به تو اجازه ‌ام این کار را بکنی خیلی ناراحت هستی! با این جمله به او نشان می‌دهید که احساس او را درک کرده‌اید و به او حق می‌دهید و به او می آموزید که با روشی غیر از کتک‌زدن عصبانیت خود را ابراز کند.

-         کودک باید بداند که دوستان او چه احساسی پیدا می‌کنند، وقتی او آن‌ها را کتک می‌زند.

-         مهارت‌های حل مشکل را با بازی‌های ساختگی به او آموزش دهید. با کودک خود هم بازی شوید و بدین طریق راه‌های مثبت برای حل مشکل را به او یاد دهید.

-         حفظ آرامش والدین، محروم‌سازی موقتی بلافاصله پس از پرخاشگری، آموزش روش‌های جایگزین به کودک مانند نفس عمیق کشیدن و صحبت کردن به جای پرخاشگری، آموزش روش‌های کنترل رفتاری به ویژه در کودکان 4 ساله بهترین راهکار برای مقابله با این پدیده‌ی رفتاری در کودکان است.


          یادداشت‌برداریِ شخصی از مشاوره‌ی حضوری

 




نوع مطلب : روانشناسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ


وبلاگ نخودی دفتر خاطراتیست برای عرفان کوچولو، به امید آنکه سالها بعد دلبندم بخواند آنچه را که بر خودش گذشته و در دل ما بوده است.

مدیر وبلاگ : عرفان کوچولو
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :